De wind en de confrontatie

De wind blaast om ons heen vandaag. Soms betekent dat niet meer dan even vertragen. De wind in je haren, nieuwe geuren die je opsnuift, de eerste signalen van de herfst die eraan komt. Het riet dat zacht heen en weer beweegt en een rustgevend geluid maakt, terwijl je haren langs je gezicht dansen. Gewoon even stilstaan bij het feit dat ook de wind er mag zijn.

En nu alweer een blog. Deze week staat voor mij in het teken van confrontatie.

In verbinding met mezelf

Tijdens mijn opleiding kreeg ik terug dat ik meer in verbinding met mezelf mag komen. Dat ik mijn gevoelens mag uiten en leren vertalen naar taal. Wat voel ik nu? Waarom voel ik dit? Welke emotie hoort daarbij? En misschien wel de belangrijkste vraag: is dit mijn volwassen reactie of komt dit vanuit mijn kindsdeel?

Ik merkte hoe snel ik in een oud patroon schoot, zonder dat ik het doorhad. Aangeleerd gedrag, mijn overlevingsmechanismen. Door dit te gaan herkennen – mijn patronen, mijn gedragingen – en er woorden en gevoel aan te geven, ontstaat inzicht. En dat inzicht brengt groei.

Bewustwordingsprocessen zijn vaak uitdagend en soms pijnlijk, maar in dit geval voel ik juist inspiratie. Ik wil verdiepen, leren, verder ontdekken. Het geeft energie.

Rust nemen na de operatie

De tweede confrontatie van deze week is heel concreet: rust nemen. Sinds mijn operatie merk ik hoe lastig ik het vind om mijn hand echt te ontlasten. De keuze lijkt er niet te zijn, want pijn en tintelingen geven me onverbiddelijk het signaal dat het nodig is.

Gelukkig hoef ik me niet te vervelen. Alles wat ik nu leer en ervaar, helpt me de tijd zinvol te besteden. En straks mag ik me weer vier dagen onderdompelen in het een-na-laatste blok van het derde jaar van de opleiding PRT.

Terug naar de wind

Zo brengt deze week me twee lessen: luisteren naar mijn binnenwereld én luisteren naar mijn lichaam. Net als de wind, die je even stil kan zetten en je eraan herinnert dat er altijd beweging is – buiten én vanbinnen.