Mijn reis tijdens mijn opleiding tot Primal Rebirth therapeut omvat verschillende processen.

Ik ben inmiddels bijna aan het einde van mijn derde jaar en ik zou graag willen afstuderen.

Als ik terugdenk aan deze jaren, besef ik dat ik allang niet meer de persoon ben die ik was. Bij elk blok of elke sessie waarin ik een deel van mezelf onder de loep neem, leer ik en groei ik. Zie het als een ui, waarbij je laagje voor laagje een schil verwijdert.

Dit proces kan niet plaatsvinden zonder bewust te zijn van patronen, gedrag, beschermmechanismen, enzovoort. Maar nog belangrijker is het voelen. Welke sensaties geeft je lichaam? Welke emoties ervaar je? Voel je je klein of groot? Is het gevoel van nu of van vroeger?

Door te kijken naar het geheel—lichaam en geest—en deze met elkaar te verbinden, kun je iets onder ogen zien. Door te herkennen en erkennen, zet je een stap verder naar de volgende fase.

Ik besef dat ik een opleiding volg die nog enkele jaren zal duren, maar als ik daar eenmaal ben, hoop ik mijn diploma te ontvangen. Daarna gaat het leven gewoon verder. Iedere mens verandert in zijn leven, in inzichten, gevoelens, situaties en gedachten. Telkens weer is het belangrijk om scherp te blijven en deze veranderingen onder ogen te zien wanneer je geraakt wordt.

Mijn vorige blog ging over confrontaties, en afgelopen weekend heb ik ook zo’n confrontatie ervaren. Ik kreeg inzicht in een gevoel waarvan ik nooit had gedacht dat ik het had. Sterker nog, door dit gevoel, dat ik als kind niet heb toegelaten, heb ik mijn beschermers elke dag—nou ja, bijna elke dag—de kans gegeven om hun werk te doen. Hierdoor heeft “ik,” mijn kleine meisje, zichzelf tekortgedaan en is ze gaan overleven.

Afgelopen weekend besefte ik, vanuit een helikopterview met mijn volwassen ik, deze pijn. Ik zag een lief klein meisje met veel pijn, en wat dit met me deed… ja, je begrijpt dat dit erg pijnlijk was om te zien.

Tijdens een opleidingsweekend is er veel steun, omdat we in een groep werken. Doordat we jaren met elkaar optrekken en de sessies en interne processen intens kunnen zijn, is deze bedding ontzettend belangrijk. Ook ik heb dit weekend mogen leunen op mijn lieve broeders en zusters. In mijn kwetsbaarheid kon ik me overgeven en in de handen van mijn bedding vallen, voor steun, liefde, zorg en vooral om gezien te worden.